HET FIORETTI-COLLEGE; De rommeling. (125)
Door Alfons Hulkenberg
Overgenomen uit “Lisse: De Rommeling” uit 1981. Repro-Holland B.V. Alphen aan de Rijn
“Fioretti”, dat betekent bloemetjes. De directeur van de school heeft de naam zelf uitgedacht. Deze wijst op de patroon, sint Franciscus, wiens leven n de 14de eeuw op een wat naïeve, maar heel bekoorlijke verhaaltrant is opgeschreven in: “Fioretti di San Francisco”. Het is trouwens een bijzonder aardige naam voor een school te midden der bollenvelden en de Keukenhof. En dan hoopt men nog daarbij, dat het zaad dat bij het onderwijs wordt uitgestrooid moge opbloeien tot vreugde van allen. Fioretti, bloemetjes! 25 jaar geleden, in 1956, is het Fioretti gestart. Toen gaf, na heel wat strubbelingen over de plaats van vestiging, de staatssecretaris toestemming om e Lsse een R.K. H.B.S. te beginnen. De paters Franciscanen met hun grote “know how” op dit gebied zouden de zaak besturen en Drs. W.A. Terwijn, leraar aan een school te Kerkrade, werd de eerste directeur. Men begon met 29 leerlingen in enkele lokalen van de nu afgebroken Sint Agatha-school, tegenover de kerk. Die inwoning was maar voor heel voorlopig. Er werd aan de Eerste Poel laan een stuk grond gehuurd, dat de Gemeente kort tevoren van de firma H. Zijp & Co had gekocht. Daar werden barakken gebouwd en op 4 april 1957 trok men er in. Vol trots bevestigden de Heer Terwijn en de conciërge, de Heer M. Wassenaar, het naambord aan de voorgevel. intussen ging de uitbreiding steeds maar door; in 1960 omstreeks 800 leerlingen. Wat herinner ik mij die eerste tijd nog goed. Die school met die geur van hout en hardboard en ’s winters die wat benauwde lucht van roeterige oliekachels. Maar ook de school met die jongens en meisjes die echt wel wat wilden — een H.B.S., dat was toen nog wat! We baden het “Onze Vader” in het Duits en ik probeerde ze wat te doen aanvoelen van de geest van Goethe en chiller. Met name ook de eerste kerstviering in de eigen klas zal ik niet licht vergeten …… Maar de school werd groot. In 1963 maakte het Leids architectenbureau Van Oerle, Schrama en Bos tekeningen voor de definitieve bouw en in 1971 werd de nieuwe school betrokken. Ze stond in de Meeren-Duinpolder, waar land was gekocht van de Heren Frans en Seel van der Vlugt, van Mejuffrouw Overmeer te Haarlem en van de H. Geestarmen. Dat laatste vraagt wel wat opheldering. In de Middeleeuwen had de Kerk als steeds tot taak de verzorging der armen en behoeftigen. Na 1575 had ze echter al haar landerijen en fondsen verloren, terwijl de nog weinig talrijke aanhangers van “de nieuwe leer” alleen voor hun eigen geloofsgenoten zorgden. Oorlog en armoede. Jonker Johan van Matenesse, Heer van Dever, had oog voor de ellende. Wij lezen in he ‘stuk nr. 289 van het Gemeentearchief: “In den name Goodes Almachtich, soe zijn opten 17 novembris anno 1587, in de costerijehuijsinge, staende aent ’t lisser kerckhoff, bij den anderen gekomen ende vergadert geweest namentlicken den Wel Eedelen Erntfesten Vromen Joncker Johan van Mathenesse ende van Lisse Nijclaessone, jegenwoordich residerende op zijn hoffstadt, genomt tHuijs te Dever, alhijer tot Lisse, ter eenre ……” En dan volgen de namen van een aantal Lisser ingezetenen met wie hij tezamen de “Heilige Geest” ging oprichten, een zorg voor alle behoeftigen van Lisse. De naam komt van de hospitaalorde van de H. Geest, die al veel eerder zulke instituten had gevestigd. Van Matenesse geeft meteen en flinke som, onder voorwaarde dat hij geen bestuursfuncties zal hoeven te bekleden. Enige verdere lotgevallen van deze stichting vindt men in “Het Huis Dever te Lisse”. Maar het was in 1963 allemaal al zo lang geleden en kostte wel enig zoeken voor en aleer vaststond, dat de Gemeente Lisse het eigendomsrecht van het perceel mocht opeisen. De nieuwe school was klaar. Aannemer N. W. Castien wilde bij de Poellaan fraaie huizen bouwen; die barakken moesten weg. Het deel geheel links op de foto staat thans als bollenschuur en kas voor Dahlia-stekken aan de Akervoorderlaan op het terrein in gebruik door de firma R.l.M. Bisschops. Rob heeft hem met zijn verloofde en de wakkere Peter Meiman in een bloedhete week in juli 1975 zelf gesloopt en hem zelf weggebracht en weer opgebouwd. Eén ruitje is daarbij gesneuveld. Intussen groeide het Fioretti-College uit tot een grote school voor Havo, Atheneum en Gymnasium. Een school met al die kleine vreugden en die grote zorgen, die het leven nu eenmaal kenmerken; een school met een naam! In oktober 1977 hebben de Heer Terwijn en zijn echtgenote, Mevrouw Drs. W. Terwijn-van Straaten, van hun School afscheid genomen. De pensioentijd kwam; het werken was ten einde. En de meisjes zongen:
“Fioretti, school in het bollenland,
O Fioretti, Franciscus’ gemeenschapsband,
Gij school tussen bloemen,
Hoe zal ik u noemen?
Bloemenschool!
Maar leren was ons parool!
Willem, Willem, Willem onze rector,
Rector van de school in bollenland!
Lieve goeie Willem,
Uw hart aan de school verpand !/f
Waaraan had Willem Terwijn dat grote respect, die populariteit te danken? Hij liep niet in alles voorop, een spectaculaire figuur was hij ook niet en evenmin probeerde hij “show” jongen met de jongens te zijn. ’t Was aan zijn groot medeleven te danken, zijn groot gevoel van verantwoordelijkheid, zijn inzet, zijn waarachtig eerlijke bedoelingen, leder voelde dat en dat alles heeft het gedaan. De rector had voor zijn school geleefd en gevochten. Steeds luisteren, bijsturen, al was het soms met wat pijn, zich wat laten gaan en toch zichzelf willen blijven en de oude, vertrouwde waarden handhaven. Met je schip in twee stromingen zitten en dan toch voorzichtig loodsend, soms aarzelend, er veilig door komen. Fortiter in re, suaviter in modo. De Heer en Mevrouw Terwijn zijn nu reeds een levend stuk Lissese historie. Wim en Mien, mijn respect!
P.S. Wie zou menen, dat er op het terrein voor de school nog enige restanten van bouwsels staan of zo iets wil ik er even op wijzen, dat dit een kunstwerk betreft. Dit om een mogelijk onaangenaam affront te voorkomen. (Graag gedaan!)
